เรื่อยเปื่อย

posted on 01 Nov 2009 21:35 by iidamaryllis in Stories
 

สวัสดีค่ะ ทุกท่าน

ไม่ได้เข้ามาอัพบล๊อกเสียนาน

ยังคิดถึงกันอยู่หรือเปล่าคะ ?

( ทำเหมือนมีคนอ่านเยอะมาก )

 

ที่หายไป ไม่ใช่ว่าลืมกันนะจ๊ะ แต่เป็นเพราะว่า

ไม่ค่อยมีเวลา บวกกับไม่รู้จะอัพเรื่องอะไรด้วยสิ

นี่กว่าจะมาอัพได้ ก็นั่งนึกอยู่พักใหญ่

กว่าจะตกลงใจมาอัพได้สักที

 

. . . . .

 

ปิดเทอมไปไม่กี่สิบวัน เกรดสวยงาม ตามความขยัน อิ อิ

ได้ปลามาทาน 2 ตัวค่ะ นั่นคือ writing2 กับ history'

โชคยังดี ที่เทอม 2 เค้าเปิดให้ลง writing2 ได้อีก

ก็เลยหวังไปถึงช่วงซัมเมอร์่ ว่าอยากให้เปิด writing3 ใจจะขาด

( ประมาณว่า ได้คืบ จะเอาศอก อ่านะ )

จะได้ลง senior project ได้ทันท่วงที และ มีโอกาสจบภายใน 4 ปีไงล่ะ

 

เทอมนี้ คงไม่สะเปะสะปะเหมือนที่ผ่านมาแล้วล่ะ

เพราะรู้ว่า โลงศพที่กำลังจะเห็น มันทำให้เกือบหลั่งน้ำตาเหมือนกัน

( อันนี้ เปรียบเทียบกับเกรดอันสวยงาม น่าพิศ น่าชม นะคะ )

 

. . . . . 

 

นี่ยังไม่ได้บอกแม่เล้ย ว่า ลูกสาวของแม่

เรียนดี และ ขยันเป็นที่หนึ่ง ถึงกับติด F มา 2 ตัว

แม่ กับ พ่อ คงชื่นใจ .. ลูกสาวกูติด F 

( เอ้า !! ปรบมือให้หน่อยเร๊วววว )

แหะ แหะ

 . . . .

 

 กลับม. มา 2 วัน ห้องหับช่างเงียบเหงา

เหล่าสหายยังไม่กลับมาสักคน

ยังดี เพื่อนห้องข้างกัน กลับมาแล้ว ยังได้คุยกับมันบ้าง

ไม่งั้น มีหวัง น้ำลายบูด !!

อ่ะ พรุ่งนี้ บ่าย 2 โมง นิชคุณสามีที่รัก จะพาสมาชิก 2PM ที่เหลืออยู่

ปล่อยอัลบั้มเต็มออกมา กำลังรอลุ้นว่า ป๋าเจย์จะกลับมาหรือเปล่า ?

( ป๋าเจย์คงยังไม่กลับมาหรอก .. รอไปก่อนนะ ป๋าใกล้พร้อมแล้ว ) 

 

. . . . . .

 

รู้สึกว่า ไปไป มามา

จะอัพบล๊อกโดยหาสาระ และ ประเด็นสำคัญไม่ได้ซะแล้วสิ

เอาเป็นว่า บล๊ิอกนี้ ตามใจฉันละกันนะ

ไม่อยากเจาะจงที่เรื่องใด เรื่องหนึ่ง 

เพราะว่า อยากเมาท์ไปเรื่อยเรื่อยอะ

อิ อิ อิ

 

. . . . .

 

หลังจากกลับม. ก็ดันคิดถึงบ้าน

อยากกลับไปหาแม่ กับ พ่อ

นอนฟังแม่กรนแข่งกับพ่อ .. สนุกชะมัด !!

 คิดถึง และ ห่วงพ่อกับแม่มากเลยอะ

ช่วงนี้ มีแต่เรื่องไม่ดี กลัวคนเลวที่มันเล่นไม่ซื่อ

จะมาทำร้ายพ่อกับแม่จัง

 

กังวล และ เป็นห่วงเค้าสองคนมาก

หนูรักพ่อกับแม่มากที่สุดในโลกจักรวาลเล่ยยยย !!

 

ถ้าใครมันทำร้าย หวังคิดจะทำลาย และ รังแกพ่อกับแม่อีก

หนูจะไม่ปล่อยให้มันมีความสุขแน่นอน

และจะรอดูวันที่พวกมัน ทนทุกข์ ทรมาน

ให้สาสมกับที่พวกมันกลั่นแกล้งพ่อกับแม่ของหนู

 

หนูจะไม่อาฆาต และ จะไม่พยาบาท

แต่แค่ภาวนาให้คนเลวพวกนั้น ตายช้าช้า และ ทรมานกว่าเป็นร้อยล้านพันเท่า

( ไม่อาฆาต พยาบาท แ่ต่ภาวนา ... เอ๊ะ ยังไง ?!?!? )

 

คำ ขอโทษ และ การกราบเท้า มันช่วยอะไรไม่ได้หรอก

สิ่งที่คนพวกนั้นทำ มันมากเกินไป รับไม่ได้หรอก

 

คนเลวที่ฆ่าแม่ของตัวเองได้ลงอย่างมัน อาจตายช้า แต่อยู่ไป คงไร้ความสงบสุข

และคนทราม ทั้งที่ตัวเองเป็นผู้ชาย แต่พยายามใส่ร้ายพ่อแม่ของหนู

จะใส่ทำไมคะ กางเกงน่ะ .. เอากระโปรงไปใส่จะดีกว่า

 

คนพวกนั้น นรกยังไม่ต้องการเลยล่ะ

 

พอดีกว่า 

( เดี๋ยวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย )

หนูจะพยายามอุทิศส่วนกุศลไปให้คนเลวเลวพวกนั้นละกัน

เผื่อธรรมะจะช่วยขัดเกลาจิตใจให้สะอาดจากสภาวะอันเน่าเฟะได้

สังคมยังให้อภัย ... แต่อย่าหวัง ว่าคนอย่างฉัน จะให้อภัยพวกมัน

 

. . . . . .

 

บารมีใด จะเทียบเท่าบารมีของพ่อแม่

คุณความดี และบุญกุศลที่ได้ก่อทำมา

จะช่วยให้เราแคล้วคลาดจากหมู่มารเหล่านี้ได้ในที่สุด

 

 

รักพ่อกับแม่สุดหัวใจ

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เค้าบอกกินปลาแล้วฉลาด
มึงล่อกินซะเยอะเลยนะ

กูก็กิน แต่ทำไมไม่ฉลาดวะ -*-

#3 By aeyzy on 2009-11-03 20:40

แผ่ไป แผ่มา
อาจกลายเป็นสาปแช่งก็ได้ค่ะ

ปล. ขอบคุณที่แวะมาเมนต์ให้นะคะ

#2 By dámárýllíS™ on 2009-11-02 00:51

ตอนแผ่เมตตาน่ะ ต้องเมตตาจริง ๆ นะ

ม่างั้นกลายเปนแผ่ไปด่าไปม่ารุด้วย
(เคยเป็น แหะๆ)

#1 By aroonwana on 2009-11-01 22:34